Είναι η πρώτη φορά που νοιώθω ακόμα περισσότερη ντροπή από ποτέ, για κάποιους "ανθρώπους" που κυκλοφορούν ανάμεσά μας. Οντότητες που δεν αξίζουν να αποκαλούνται άνθρωποι, καθώς σύμφωνα με το λεξικό της νεοελληνικής έχουμε την εξής επεξήγηση:

άνθρωπος ο [ánθropos] Ο19 λαϊκότρ. πληθ. και ανθρώποι : I.(ανθρωπολ.) ον που ανήκει στην ανώτατη ομάδα των πρωτευόντων θηλαστικών και που έχει ως κύρια χαρακτηριστικά την όρθια στάση, τη λογική και τον έναρθρο λόγο: Ο ~ ανήκει στο ζωικό βασίλειο. H ανατομία / η φυσιολογία του ανθρώπου. || ο άνθρωπος ως εκπρόσωπος του ανθρώπινου γένους, σε αντιδιαστολή προς τα άλλα είδη του ζωικού βασιλείου: Ο προϊστορικός ~. Ο ~ των σπηλαίων. Θεωρίες για την καταγωγή του ανθρώπου. Ο αγώνας του ανθρώπου για να υποτάξει τη φύση. Ο ~ είναι θνητός. || (πληθ.) το σύνολο των ανθρώπων, η ανθρωπότητα. II1. ο άνθρωπος ως μονάδα, ως άτομο με ιδιαίτερες σωματικές, πνευματικές και ψυχικές ιδιότητες...

Διάβασα το σημερινό άρθρο από ΤΑ ΝΕΑ με τίτλο "Γίναμε μάρτυρες της αγριότητας" καί πραγματικά διάφορες σκέψεις άμεσης εγκατάλειψης της χώρας πέρασαν από το μυαλό μου. Δεν θα ήθελα ποτέ να συναντήσω τους τουρίστες του άρθρου, καί ακόμα πολλούς περισσότερους που έχω ακούσει από δικούς μου ανθρώπους καί δικά τους περιστατικά, όταν τους πώ για την ελληνική μου καταγωγή. Δεν θα ήθελα με τίποτα να συνδυάσουν την κακοποίηση των ζώων με τις ολιγοήμερες διακοπές τους στην πιο ομορφή γωνιά του κόσμου, στην κοιτίδα του πολιτισμού (όπως καθημερινά λέμε όταν μας πιάνουν τα πατριωτικά μας αισθήματα, αλλά που ξεχνάμε στην άμεση πράξη στην καθημερινότητά μας), μια ομάδα τουριστών που έρχονται για να ξεκουραστούν καί να απολαύσουν καί στο τέλος καταλήγουν να ζούν τέτοιες καταστάσεις.

Μιλάμε για κάποια ανώμαλα δίποδα (άλλοι θα τους αποκαλούσαν ανθρώπους, αλλά για εμένα δεν είναι), τα οποία δεν γνωρίζω τί βρίσκουν με το να βασανίζουν ζώα τα οποία δεν υπήρχε περίπτωση να πειράξουν αυτά τα δίποδα. Δεν βρίσκονται μόνο στην Κρήτη, βρίσκονται σε πολλές περιοχές της χώρας, ακόμα καί δίπλα μας. Αναφέρομαι στο άρθρο από ΤΑ ΝΕΑ (29.09.2009), αναφέρομαι σε πρόσφατες δημοσιεύσεις μέσω blogs για κακοποιήσεις με στοιχεία, φωτογραφίες καί βίντεο, δημοσιοποιημένα ακόμα καί στο facebook. Αναφέρομαι σε φαντάρους που κακοποίησαν, σκότωσαν με οπλισμό του ελληνικού στρατού μέσα σε έκταση της μονάδας τους, αναφέρομαι σε μικρότερα παιδιά της γειτονιάς που σίγουρα έχουμε δεί να κακοποιούν κάποιο ζώο.

Το ερώτημα που με βασανίζει χωρίς σταματημό είναι ποιός ο λόγος να γίνεται όλο αυτό. Τί τους ωθεί καί σε ποιό σημείο αποτύχαμε σαν κοινωνία, ώστε να περάσουμε το μήνυμα του σεβασμού σε κάθε μορφή ζωής. Ακόμα περισσότερα στα τετράποδα ζώα που βρίσκουμε βασανισμένα στα παραπάνω παραδείγματα, τα οποία δεν ζήτησαν τίποτα παραπάνω από ένα χάδι... όποιος δεν ήθελε να τους το δώσει, θα έφευγαν καί θα συνέχιζαν αλλού.

Καί όπως πάντα το τελευταίο διάστημα παραμονής μου στην χώρα σε περίπτωση ανάλυσης οποιουδήποτε προβλήματος που αντιμετωπίζω είτε διαβάζω είτε ακούω, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι όλα είναι θέμα παιδείας. Αναφέρομαι στην "παιδεία" που υπάρχει στην χώρα καί μετράται σε αριθμό πτυχίων, μέσο βαθμολογιών, καί μορίων εισαγωγής στην ανώτατη εκπαίδευση.
Όμως ξεχνάμε κάτι βασικό, ότι η παιδεία αφορά κυριώς θέματα συμπεριφοράς καί σεβασμού σε μια οργανωμένη κοινωνία. Η συμπεριφορά μας σε κάθε στιγμή της καθημερινότητάς μας αποδεικνύει την επιτυχία της παιδείας καί εκπαίδευσης την οποία έχουμε λάβει κατά τα κρίσιμα χρόνια της παιδικής καί εφηβικής μας ηλικίας κυρίως, αλλά καί κατά την διάρκεια του υπόλοιπου της ζωής μας.

Οι κάτοικοι αυτής της χώρας πάσχουν από έλλειψη αληθινής παιδείας, καί αυτό το αποδεικνύει το σημερινό άρθρο από ΤΑ ΝΕΑ, το αποδεικνύουν οι καθημερινές ιστορίες τρέλλας που ακούμε καί βλέπουμε γύρω μας. Ένα ακόμη παράδειγμα που το αποδεικνύει για μένα περίτρανα είναι οι ιστορίες κακοποίησης ζώων που βλέπουμε καί διαβάζουμε.

Πραγματικά λυπάμαι πολύ όταν βλέπω τέτοιες εικόνες, όταν ακούω τέτοιες ιστορίες. Ντρέπομαι γιατί κι εγώ αποτελώ σύνολο αυτής της κοινωνίας, κάτι το οποίο καί ξεχνάμε πολλοί, μιας κοινωνίας με βαθιά έλλειψη παιδείας καί σεβασμού.

Ούτε θα ψάξω για είκονα σε αυτή την ανάρτηση, δεν θα ασχοληθώ με τον καλλωπισμό της, δεν με ενδιαφέρει καί δεν έχει σημασία. Σημασία έχει η ουσία του θέματος, η οποία είναι πολύ πολύ θλιβερή.

burn baby, burn...

Είναι κάτι το οποίο αποτελεί παράδοση πλέον του ελληνικού λαού καί της φύσης, φτιαγμένο από τον άνθρωπο. Καλοκαιρινές πυρκαγίες... κάτι το αναπόφευκτο όπως έχει εξελιχθεί. Καί αναρωτιέμαι πραγματικά, ότι αν κάποιο ή κάποια άρρωστα μυαλό έκαναν κάτι τέτοιο (αν καί χρειάζεται να το φιλοσοφήσουμε πολύ το θέμα?!), μπορούν να προκαλέσουν τέτοια καταστροφή γύρω από την πρωτεύουσα... στην υπόλοιπη χώρα, οι περιοχές φιλέτα είναι επίσης εξίσου απροστάτευτες αν όχι περισσότερο?!

Όλα γίνονται γιατί κάποιοι δεν βλέπουν παραπέρα από την μύτη τους, όλα γίνονται γιατί κάποιοι έχουν το χειρότερο θράσσος που υπάρχει εκεί έξω... να βγάλουν λεφτά από το παραμικρό καί να χρησιμοποιήσουν όλα τα μέσα. Η καταστροφή του τελευταίου πνεύμονα της Αττικής δεν τους αποτρέπει. Τα 4 εκατομμύρια άτομα καί το κατά πόσο θα επηρρεάσει αρνητικά αυτή η καταστροφή το περιβάλλον στο οπόιο ζούν καί την ποιότητα ζωής τους, δεν τους αποτρέπει επίσης. Είναι αυτοί οι κακοί αιμοβόροι άνθρωποι, που θα κάνουν τα πάντα για να χτίσουν όπου είναι δυνατόν καί...

για ένα λεπτό, νομίζω ότι αυτό γίνεται γιατί βρίσκουν το ελεύθερο. Γιατί υπάρχει απουσία κάποιου παράγοντα, κάτι το οποίο δεν περιορίζει κάποιον να αλωνίζει καί να δημιουργεί εστίες καί να καθαρίζει εκτάσεις δασικές, έτοιμες προς χρήση.

Είναι πολύ εύκολο να τσιρίζεις μετά τα γεγονότα που εξελίσονται καί να περιμένεις ότι μια μη λειτουργική πολιτεία καί μή λειτουργικοί οργανισμοί, ως εκ θαύματος θα προλάβουν τα πάντα καί όλα θα σβηστούν. Καί όμως, τώρα που το ξανασκέφτομαι τελικά εκείνος ο παράγοντας που λέμε ότι λείπει... βρήκαν έναν άλλο παράγοντα που δεν έλειπε, αυτός ήταν η γενική απάθεια. Η απάθεια ότι όλα θα βρούν το δρόμο τους μόνα τους, ότι εμείς δεν χρειάζεται να κάνουμε κάτι μόνοι μας για να προλάβουμε κάποια πράγματα, ότι εμείς όπως από μικρά παιδιά θα έχουμε κάποιον από πίσω μας να μας ακολουθεί καί να προλαμβάνει τα πάντα.

Ε όχι, δεν γίνεται έτσι στην πραγματικότητα... όλα είναι θέμα προετοιμασίας. Καί αυτή τη φορά πάλι απροετοίμαστοι ήταν όλοι, όλες οι μεριές. Κάτοικοι, οργανισμοί καί η πολιτεία.

Ωραίες όλες αυτές οι κινήσεις αναδάσωσης - που σίγουρα θα ακολουθήσουν ως μέρος μιας εκστρατείας πράσινης πολιτικής φιλικής προς το περιβάλλον κάποιων εταιρειών για λόγους προβολής - αλλά καλύτερο θα ήταν να μην χρειάζονταν... καλύτερο θα ήταν να προλαμβάνουμε καί να τιμωρούμε αυτούς που παρανομούν. Η ανομία και η απάθεια... αυτά μας έφτασαν εδώ πέρα.

Το δάκρυ κυλάει, αλλά δεν είναι αρκετό για να σβήσει την φωτιά. Όλα αυτά νοιώθω να με κουράζουν όταν δεν αλλάζουν μετά από τόσα χρόνια, όταν ακόμα καί πάλι μετά από όλα αυτά τα γεγονότα όλοι θα κοιτάξουμε στο κοντινό μέλλον καί μόνο το ατομικό συμφέρον καί θα παραλείψουμε το γενικό καλό από την εξίσωση. Θα δούμε μόνο τον εαυτούλη μας.

Μας αξίζει? Δυστυχώς ναί! Ως άτομα, για να μάθουμε καί ίσως συνετιστούμε στο μακρινό μέλλον μέσω μιας επίπονης καί δύσκολης διαδικασίας. Οι πρωτόπλαστοι εκδιώχθηκαν από τον παράδεισο καί έπρεπε να μοχθήσουν για να αποκτήσουν αυτά που είχαν, ή τουλάχιστον ένα μέρος. Εμείς πάλι, το πάμε ένα βήμα παραπέρα.

Την επικοινωνιακή προστυχιά των πολιτικών καί της πολιτικής δεν θα μπώ καν στον κόπο να την σχολιάσω. Αλλά έτσι είναι, αυτοί οι άνθρωποι που μας αξίζουν έχουν την δύναμη γιατί εμείς οι ίδιοι τους βάζουμε σε θέση δύναμης.

Καί όχι, δεν είμαι από τους τραγικούς που κυκλοφορούν εκεί έξω. Υπάρχουν παρόμοια γεγονότα που έγιναν σε άλλες ακόμα πιο ευρωπαϊκές καί οργανωμένες χώρες... όμως εμείς πάντα πρωτοπορούμε τόσο στην συχνότητα, όσο καί στην έκταση της καταστροφής. Πέρσι θρηνήσαμε τα θύματα, τις οικογένειες καί τους ανθρώπους που προσπαθούσαν να ξεφύγουν. Αν αυτό δεν μας ταρακούνησε, υπάρχει κάτι άλλο που θα μπορέσει?!

Στις φωτόγραφίες πάνω υπάρχουν οι αναφορές από την σελίδα της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ το οποίο με φωτορεπορτάζ αλλά καί τα τελευταία νέα για την προετοιμασία του κρατικού μηχανισμού για το πώς θα διαχειριστή την κρίσης. Παρακάτω, το πρώτο θέμα που παίζει στην Νορβηγία από το πρωί στην μεγαλύτερη εφημερίδα Aftenposten για την καταστροφή... οικολογική όπως αναφέρεται, καί επικεντρώνεται στο αποτέλεσμα για το μικροκλίμα της περιοχής της Αττικής καί στο αποτέλεσμα για την ποιότητα ζωής στην Αθήνα.

Αλλά στο τέλος, κάποιος θα έχει αποκτήσει μια έκταση για να χτίσει. Αυτό μετράει... Στην υγεία μας λοιπόν... καί στα μπάρμπεκιου που θα ακολουθήσουν!

Ντροπή

Ντροπή για το χαμό ενός παιδιού.

Ντροπή για μια εμφάνιση υπουργού με αέρα "ανωτερότητας" χωρίς προηγούμενο καί με ρητορικές ερωτήσεις που κάνουν ακόμα και τον πιο πράο άνθρωπο να πετάξει κεσεδάκι με γιαούρτι, αν όχι κατακέφαλα τουλάχιστον προς την οθόνη που αναμεταδίδει τις δηλώσεις.

Ντροπή για την αντίδραση άλλων παιδιών, καταστρέφοντας, λεηλατώντας, καίγοντας ότι βρεθεί μπροστά τους - περιουσίες δικές σας, δικές μου, άλλων ανθρώπων τους κόπους καί την δουλειά.

Ντροπή για την ακυβερνησία καί τις εικόνες που βλέπουμε τις τελευταίες ημέρες στους δέκτες των τηλεοράσεών μας, καί την παντελή έλλειψη σχεδίου καί τρόπους αντιμετώπισης κρίσεων.

Ντροπή για ένα εκπαιδευτικό σύστημα - όχι για τις βαθμίδες, τα μαθήματα, των αριθμό εξετάσεων καί το σύστημα ιδιωτικής εκπαίδευση καί παραπαιδείας - που απέτυχε παταγωδώς να μεταφέρει την έννοια του διαλόγου, του σεβασμού, της διαλλακτικότητας καί της κριτικής σκέψης σε γενιές καί γενιές... ιδιαίτερα αυτές των τελευταίων χρόνων.

Ντροπή που έπρεπε να φτάσουμε στο σημείο να καούν τα κέντρα μεγάλων πόλεων για να μας περάσει η ιδέα ότι πραγματικά υπάρχει πρόβλημα στην κοινωνία, η οποία νοσεί.

Ντροπή που ακόμα καί μετά από τις τελευταίες ταραχές υπάρχει περίπτωση να συνεχίσουμε να σκεφτόμαστε με τον ίδιο τρόπο, ούτε μια μικρή σπίθα δεν θα περάσει στην άκρη του μυαλού μας στους περισσότερους από εμάς ότι κάτι πρέπει πραγματικά να αλλάξει.

Ντροπή για μια χώρα με μια πλούσια ιστορία στον πολιτισμό καί σε τέχνες, όπου είναι τα μοναδικά πράγματα πλέον που την χωρίζουν πλέον από τριτοκοσμικά κράτη καί τακτικές, υπάρχει χώρος για τέτοιες εξάρσεις καί επεισόδια.

Μια λέξη μου περνά από το μυαλό τις τελευταίες ημέρες καί αυτή είναι η Ντροπή.