Πολιτικό εγκεφαλικό...

"Έλλειψη φρέσκων ιδεών σε μια κρίσιμη περίοδο για την χώρα..."

Τα πολιτικά κόμματα αντί να γεννούν ιδέες και προτάσεις για μια πολυεπίπεδη ανάκαμψη, κλείνονται στο καβούκι τους για την αντιμετώπιση εσωτερικών κομματικών προβλημάτων και όταν μιλούν, χαϊδεύουν μόνο τα αυτιά του κόσμου.

Στο τέλος τέλος... το δημοκρατικό μου δικαίωμα να ψηφίζω και να αποφασίζω τα άτομα που θα βρίσκονται στο ελληνικό κοινοβούλιο και τα αποτελέσματα αυτών των επιλογών θα με κυνηγάνε για 4 χρόνια κάθε φορά. Πόσες τετραετίες με λάθος επιλογές άραγε;

Και για να εκφραστώ και στην lingua franca των νέων... what will the result be in the long run?!

Το σύστημα κατέρευσε... (προσωρινά;!)

Διαβάζω με θλίψη τα νέα για την κατάσταση στην κρατική ΕΡΤ, την οποία όλοι ενισχύουμε μέσω των λογαριασμών ρεύματος για να έχουμε μια ανεξάρτητη φωνή ενημέρωσης, και η οποία πλέον δεν μπορεί να βγάλει ενημερωτικές εκπομπές για το υπόλοιπο του μήνα και ίσως τον Ιούλιο:

Το σύστημα κατέρευσε - NEWS247.gr
http://news247.gr/ellada/politiki/mprosta_se_adieksodo_h_ert.378866.html

Σκέφτομαι παλαιότερο post (http://blogizw.blogspot.com/2010/01/blog-post.html) στο οποίο έβλεπα προς την σκανδιναβική Σουηδία και την κατάσταση στο πρότυπο κρατικής τηλεόρασης - προσωπική άποψη - SVT και ευχόμουν να μπορέσει να ακολουθήσει και η ΕΡΤ σύντομα με πιο δυναμική χρήση του ίντερνετ. Δυστυχώς πλέον δεν μπορώ να ζητήσω τόσα πολλά, πλέον η πρόκληση είναι η μετάδοση προγράμματος ενημέρωσης... πολύ πιο βασικά πράγματα δυστυχώς.

Για την ώρα στην οθόνη μου βλέπω πανάκριβες παραγωγές στο ενδιάμεσο των προγραμμάτων για τα σήματα της ΕΡΤ (ΕΤ1, ΝΕΤ)... και μου λείπει η ουσία!

ERT is dead. Long live ERT?

Έρευνα σοκ για την ελληνική κοινωνία

Μια από τις συνήθειες που πραγμάτικα λατρεύω είναι το να διαβάζω καλές εφημερίδες... όσο πιο βαριά και όσο πιο γεμάτο πακέτο μέσα σε προστατευτική ζελατίνα δεν σημαίνει και περισσότερη ποιότητα. Ούτε πιο ακριβή τιμή σημαίνει καλύτερη ποιότητα.

Έτσι θαύμασα και πραγματικά μου άρεσε τόσο η παρακάτω άποψη για την πολυεπίπεδη κρίση που διανύει η ελληνική κοινωνία, που ήθελα να το παραθέσω εδώ και για εσάς μέσω του link που ακολουθεί:

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_18/06/2010_404929

Έρευνα-σοκ για την ελληνική κοινωνία, Αντίλογοι, της Τασούλας Καραϊσκάκη - ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 18.06.2010

Το πάρτυ ήταν εδώ και είμασταν κι εμείς εκεί και το βλέπαμε... έστω και από το τζάμι!

Αγαπητή κυρία Βαγιάνη (και οποιαδήποτε κυρία Βαγιάνη),

σας εκτιμώ από τα γραπτά σας τόσο στο PROTAGON όσο και στις ερωταπαντήσεις σε free press, για να είμαι ξεκάθαρος σε αυτό.

Είμαι και εγώ και οι γονείς μου ανάμεσα σε αυτούς που ζουν σε αυτή την χώρα καθόλα νόμιμα, είμαστε όλοι σύμφωνα με τον νόμο, πολλές φορές όλοι κερδίζαν γύρω μας ως δημόσιοι είτε μή ξύνοντάς το, πολλές φορές μας ζήτησαν λεφτά κάτω από το τραπέζι σε δημόσια υπηρεσία για να κάνουν την δουλειά τους και αρνηθήκαμε. Αυτό προκάλεσε μια περιπέτεια χωρίς τέλος γιατί αρνηθήκαμε να παίξουμε το παιχνίδι τους.

ΌΜΩΣ η τελευταία σας προσπάθεια, μέσω του "Το πάρτυ τον ενοχών: ευχαριστώ δεν θα έρθω" όπως δημοσιεύθηκε στις 28.04.2010 στην ιστοσελίδα PROTAGON, να αποποιηθεί οποιοσδήποτε τις ευθύνες του σε αυτή την χώρα μου προκάλεσε μεγάλο θυμό. Όχι για εσάς προσωπικά, αλλά για τους ομοϊδεάτες που υπάρχουν στην χώρα.

Το πάρτυ ήταν εδώ και ήταν δίπλα μας, γύρω μας. Συνεργάτης σας έγραψε στην ιστοσελίδα του PROTAGON ότι το πρόβλημα δεν είναι το αγκάθι, είναι ο κήπος. Ο κήπος που προστατεύει αυτό το αγκάθι.
Ούτε εγώ κέρδισα και χόρεψα και τραγούδησα στο πάρτυ της σπατάλης και της τρέλας, πολλές φορές έβλεπα στην απέξω... όμως εγώ, όπως κι εσείς σιγήσαμε. Εγώ, όπως κι εσείς στηρίξαμε τους ίδιους και τους ίδιους, και αν δεν τους στηρίξαμε ακούγαμε και γνωρίζαμε τί γινόταν και δεν μιλούσαμε.

Αρκετές φορές μου αρέσει να ακούω την άποψη φίλων μου στο εξωτερικό που γνωρίζουν καλά τι γίνεται στην χώρα και μου δίνουν την πιο αντικειμενική άποψη... για να επανέλθουμε στην τάξη και σε μια σωστή οικονομία θα πρέπει να περάσουμε και δύσκολες εποχές. Είναι πραγματικά λυπηρό, αλλά όλοι εμείς αποδεχτήκαμε την κατασπατάληση ακόμα και πόρων που θα αφορούσαν το μέλλον των παιδιών μας, και των παιδιών των παιδιών μας. Εμείς τα θέλαμε όλα εδώ και τώρα.

Ο Έλληνας - λέγεται με μια δόση ρομαντισμού - ζεί για το τώρα σαν να μην υπήρχε αύριο. Το έζησε τελικά το τώρα (πολλές φορές) και δεν άφησε να υπάρξει αύριο χωρίς σκληρά μέτρα για να μπορέσει να φτάσει να έχει ξανά αύριο. Χάθηκε ο ρομαντισμός και ξαφνικά επανήλθαμε σε μια πραγματικότητα χωρίς τον ρόζ ουρανό που βλέπαμε στις τρελές χωρίς σταματημό διακοπές στα ελληνικά και εξωτικά νησιά (σημείωση: ούτε εγώ έχω κάνει τρελές διακοπές στην ζωή μου, πάντα σεμνά και ταπεινά με οικογένεια είτε low budget σε φίλους και τα τελευταία χρόνια καθόλου). Αυτή η πραγματικότητα μας πονάει που δεν την βλέπαμε μέχρι τώρα.

Αγαπητή κυρία Βαγιάνη, μεγάλωσα και έζησα παράλληλα και μια άλλη νοοτροπία πιο βορειο Ευρωπαϊκή μέσα στην οικογένεια αλλά και στην ίδια την άλλη χώρα... Αυτή η άλλη νοοτροπία μου δίδαξε σε πολύ μεγάλο βαθμό ότι όλοι αποτελούμε μέλος της κοινωνίας, την έννοια του συνόλου. Έννοιες οι οποίες γεννήθηκαν εδώ πέρα, αλλά εξαφανίστηκαν από εδώ πέρα.

Αγαπητή κυρία Βαγιάνη, και προς όλους εσάς που δεν θέλετε τώρα τον λογαριασμό και ξαφνικά κανείς δεν φέρει ευθύνες, είμασταν όλοι εκεί και είμασταν τυφλοί. Σιωπόντας, τα δεχτήκαμε!

Μην με παρεξηγείται κυρία Βαγιάνη, μου αρέσει πολύ ο λόγος σας και η δουλειά σας...

Μια ματιά στην σημερινή απεργία...

Όταν το πολίτευμα ξαφνικά από δημοκρατία μετατρέπεται στον νόμο της ζούγκλας και του ισχυρού στην κάθε κατάσταση.

Διαβάζω για τις σημερινές κινητοποιήσεις σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και άλλα κέντρα της χώρας και τις εξελίξεις τους.

Θα σταθώ σε μια σκηνή που εξελίχθηκε στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, όπου μέλη πορείας αφού έσπασαν ένα ATM τράπεζας, μετά κατευθύνθηκαν προς μια νεοανηγερθείσα πολυκατοικία όπου δούλευαν εργάτες. Οι σκηνές που ακολούθησαν θα φάνταζαν εξωπραγματικές, όμως σταμάτησε η ομάδα των διαδηλωτών της πορείας να ζητήσουν τον λόγο σε αυτούς τους εργάτες της οικοδομής για την εργασία που έκαναν. Φυσικά εδώ μου έρχεται ένα πράγμα στο μυαλό... ότι ομάδα ανθρώπων που διαδηλώνουν σε μια κατά τα άλλα δημοκρατική χώρα, δεν μπορούν να αποδεχθούν ότι υπάρχουν και διαφορετικές απόψεις. Πίστευα ότι σε μια χώρα με ανθρώπους που έχουν λάβει την ανάλογη υποχρεωτική παιδεία, το πολύ που θα μπορούσαν να κάνουν είναι να ενημερώσουν για την απεργία και τα αιτήματά τους και να φύγουν.

Όμως το σύνδρομο του χρυσόψαρου σε αυτή την χώρα είναι κατά γενική ομολογία πάθηση που αφορά τους κατοίκους της σε όλα τα επίπεδα. Δεν νομίζω ότι κανείς διαδήλωσε για τους εργάτες της οικοδομής και τις συνθήκες που δουλεύουν, δεν νομίζω ότι διαδήλωσε κανείς για την έλλειψη ιατροφαρμακευτικής ασφάλειας σε μεγάλο ποσοστό αυτών, δεν νομίζω ότι καταλαβαίνει κανείς πως στην περίπτωση τους πληρώνεσαι με το έργο που κάνεις για κάθε ημέρα και οχι με την θέση και την σύμβαση που κρατάς στα χέρια σου.

Μάλλον ο Έλληνας έχει προ πολλού ξεχάσει την έννοια της εργασίας και της πληρωμής αυτής και ποτέ δεν αναρωτήθηκε αν ο μισθός που λαμβάνει έχει να κάνει με το πραγματικό έργο και της εργασίας που παραδίδει. Φυσικά δεν θα τα ισοπεδώσω όλα και δεν ισχύει για όλους αυτό, όμως έχω την δυνατότητα να μιλάω με τους ανθρώπους γύρω μου και να ακούω τις καταστάσεις που ζουν σε καθημερινό επίπεδο.

Ίσως θα έπρεπε να καταλάβουμε ότι παρ'όλες τις δυσκολίες που είναι όντως δυσβάσταχτες για όλους μας, θα πρέπει να αρχίσουμε να είμαστε ειλικρινείς με τους εαυτούς μας και να αρχίσουμε να δουλεύουμε, να αρχίσουμε να παράγουμε πραγματικά. Δεν ξέρω αν το λεγόμενο καπιταλιστικό μοντέλο όντως πέθανε όπως αναφέρουν πολλοί, αυτό που γνωρίζω είναι ότι δεν υπάρχει πλέον γυρισμός στο μοντέλο εργασίας με αμφίβολλη ποιότητα και παραγωγή έργου.

Το πιο λυπηρό είναι ότι όντως στην Ελλάδα, αν το θέλουν πραγματικά, το δυναμικό της μπορεί να παράγει θαύματα και υψηλής ποιότητας υπηρεσίες και προϊόντα, όμως πολλές φορές απλά μένει απαθές.

Shooting ourselves in the foot!

Όταν το σύμβολο του πολιτισμού και της δημοκρατίας γίνεται σύμβολο των 200 που καταλαμβάνουν με το έτσι θέλω δημόσια κτίρια και προβλήτες λιμανιών και γίνονται πρωτοσέλιδο παγκοσμίως.

Νομίζω ότι από εδώ και πέρα τέτοιες εικόνες θα κάνουν το γύρω του κόσμου, οι 200 στο λιμάνι του Πειραιά που κλείνουν τα λιμάνια και αποκλείουν τους τουρίστες, οι 200 που καταλαμβάνουν δρόμους και κλείνουν την κίνηση, οι 200 που μπουκάρουν σε κτίρια τηλεοπτικών καναλιών και καταλαμβάνουν τηλεοπτικά στούντιο...

Και με κάνει να σκέφτομαι, πως γίνεται σε μια δημοκρατική χώρα... όπου κυριαρχεί η αρχή της πλειοψηφίας, ξαφνικά γινόμαστε όμηροι των 200 και των άλλων 300 και καταλήγουμε πρωτοσέλιδα σε παγκόσμιο επίπεδο. Είπε κανείς κάτι για την εικόνα μας? Δεν χρειάζεται, μόνοι μας την αμαυρώνουμε...

Τί με πειράζει ακόμα περισσότερο; Ότι πέρα από τσαμπουκάδες αυτοί οι 200 είναι και αγράμματοι... άκου εδώ Peoples... νομίζω ότι το πρόβλημα εδώ είναι η παιδεία, μάλλον ακόμα χειρότερα η έλλειψη της. Άραγε για πόσο ακόμα αυτή η έλλειψη θα αποτελεί μπούμερανγκ για την χώρα;!

Ένα καινούριο μέτρο για τον ΟΑΣΘ!

Έχω κι εγώ να προτείνω ένα μέτρο στον ΟΑΣΘ, ανάλογο με τις καινούριες τιμές των εισιτηρίων ως συνέχεια των επενδύσεων που κάνει στο πεδίο της αστικής μετακίνησης ανθρώπων στην πόλη της Θεσσαλονίκης.

Για κάθε ημέρα που αδυνατεί να με εξυπηρετήσει όπως και έχει προπληρωθεί, να μου επιστρέψει το ανάλογο μέρος της μηνιαίας κάρτας Μαίου που έχω ήδη αγοράσει και δεν μπόρεσα / δεν θα μπορέσω να χρησιμοποιήσω 2 από τις 5 ημέρες του μήνα, και ακόμα δεν πέρασε ούτε η πρώτη εβδομάδα του Μαϊου!

Γιατί όπως ακριβώς αναφέρει και ο ΟΑΣΘ στην παραπάνω του ανακοίνωση "δεν δύναται να παράσχει, τη συγκεκριμένη μέρα και ώρες, τις υπηρεσίες του στο επιβατικό κοινό της πόλης".

Έτσι, για να είμαστε fair and square που λένε και οι αγγλοσάξωνες!

Χάνοντας την ταυτότητά σου

Αγαπημένο περιοδικό κάποτε. Ο καθρέφτης μιας ενδιαφέρουσας πόλης και ένα καλοσχεδιασμένο - στα όρια του καλού minimal αλλά φρέσκου για τα δεδομένα - design, που αποτελούσε και αποτελεί ακόμα για κάποιους φανατικούς του το μηνιαίο αντίτυπο που θα μπεί στη συλλογή και θα χρωματίσει την βιβλιοθήκη και τα ράφια του δωματίου.

Όμως όλα στράβωσαν όταν το είδα να διαφημίζεται σε εθνικό επίπεδο και σε έταιρο πανελλήνιο - αλλά μην κοροϊδευόμαστε Αθηναϊκό κατά τα άλλα - free press. Η αλήθεια είναι ότι στράβωσαν πολύ περισσότερο και πολύ νωρίτερα, όταν η πόλη που γεννήθηκε και το ανέδειξε άρχισε να παίζει όλο και λιγότερο στις σελίδες του. Όταν τα άρθρα του θύμιζαν έναν ξεπεσμένο κοσμοπολίτη που Googlare μερικές λέξεις και έβγαλε άρθρο. Η αλήθεια είναι ότι το οικονομικό και το μάρκετινγκ ευνοούν μια μεταπήδηση και άνοιγμα στην μεγαλύτερη αγορά της χώρας - πληθυσμιακά πόλη - και να πας σε εθνικό επίπεδο. Κι εγώ άνθρωπος των οικονομικών σπουδών, του μάρκετινγκ και της επικοινωνίας είμαι.

Αλλά όταν ξαφνικά αρχίζεις και χάνεις την ταυτότητά σου χωρίς προειδοποίηση, τότε αποξενώνεις και τους αναγνώστες σου. Δεν λέω, καλή η ματιά προς τα έξω - και είναι κάτι αναγκαίο σε αυτή την πόλη και την χώρα - και η αναφορά σε αυτά που γίνονται στις γωνιές του κόσμου, αλλά όταν υπάρχουν κρυμμένα μαργαριτάρια στην πόλη σου, είναι κρίμα να τα αφήνεις να χάνονται στο σκοτάδι.

Άλλωστε έτσι ξεκίνησε το όλο εγχείρημα και με κέρδισε, και μετά έγινε γνωστό και άρχισε να ταξιδεύει στα χέρια των Θεσσαλονικέων ως το απόλυτο must-have γι'αυτούς που έφευγαν για εξωτερικούς προορισμούς (λόγω σπουδών, λόγω εργασίας) και κουβαλούσαν μαζί τους τσουρέκια Τερκενλή και το τελευταίο τεύχος του περιοδικού. Τους έδινε τον παλμό της πόλης και μαζί τους έφερνε μια μυρωδιά της, όλα αυτά σε ένα πολύ όμορφο πακέτο - και δεν αναφέρομαι στο τσουρέκι του Τερκενλή τώρα. Βγήκε ακόμα και φωτογραφίες (το περιοδικό) στα αεροπλάνα της θρυλικής Alitalia, στην Βarceloneta και στον Πύργο του Eiffel, στην Times Square της Νέας Υόρκης και όπου αλλού υπήρξε, ταξίδεψε, πάτησε πόδι Σαλλλλλλλονικιού.

Όμως μάλλον ξεχάστηκε και χάθηκε σε όλα αυτά τα ταξίδια του και θεώρησε την πόλη του πολύ μικρή και ασήμαντη. Λάθος άραγε όταν κατατάσεται η Θεσσαλονίκη ανάμεσα στις πρώτες επιλογές για διασκέδαση από γνωστό ταξιδιωτικό οδηγό σε πανευρωπαϊκό επίπεδο;

Είμαστε ένα μάτσο επιφανειακών ανθρώπων του φαίνεσθαι, όμως υπάρχουν κι εκείνα τα χαμένα μαργαριτάρια - που έγραψα και πιο πάνω - και κυκλοφορούν ανάμεσά μας.

Θέλει δουλειά, σκάψιμο και υπομονή να βρεθούν. Όμως όταν βρεθούν μας εκπλήσουν.

Αναζητήστε τα λοιπόν, τι περιμένετε;!;!;!

Και ξέρετε τι λένε στην αγορά ε? Use or loose it... όταν κάποιος παραμελεί την αγορά του, τότε κάποιος άλλος θα βρεθεί να την αρπάξει... αυτοί οι νόμοι της ελεύθερης οικονομίας όμως, προφητικοί τελικά.

Το δικαίωμα στην ζωή...

Ήταν μια σκηνή που με έβαλε σε σκέψεις σήμερα...

Έβλεπα τα παιδάκια, 4-5 χρονών, να παίζουν ανέμελα στην σκιά του δέντρου από τον πρωινό ήλιο, δίπλα στο τοιχάκι μιας αλάνας. Οι γονείς τους καθόντουσαν μερικά μέτρα πιο πέρα, με την παρεά τους, και τα επέβλεπαν από απόσταση. Τίποτα δεν είναι περίεργο σε αυτή την εικόνα που περιγράφω. Τα παιδιά της ιστορίας θα ετοιμάζονταν να πάνε στο σχολείο αν όχι την φετινή χρονιά, την επόμενη. Μετά θα ακολουθούσε το γυμνάσιο, το λύκειο, κάποιες σπουδές είτε εργασία. Έτσι είναι η λογική εξέλιξη του ανθρώπου στην κοινωνία μας.

Όμως όλα αλλάζουν όταν αναφέρω ότι οι άνθρωποι στην παραπάνω εικόνα είναι αθίγγανοι. Με χτυπά η ιδέα ότι δυστυχώς αυτά τα παιδιά που περιγράφω παραπάνω, και είναι ίδια με όλα τα παιδιά γύρω μας, θα έχουν μια διαφορετική εξέλιξη. Θα βρεθούν αναλφάβητοι ως ενήλικες ίσως. Θα εργάζονται μαζί με τον πατέρα τους στην λαϊκή, θα μετακινούνται μαζί με το οικογενειακό φορτηγάκι και θα πουλάνε πετσέτες και καρέκλες, θα περιφέρονται άσκοπα σκοτώντας την ημέρα τους ως άνεργοι. Όποια περίπτωση και αν ακολουθήσει, αυτά τα παιδιά θα έχουν μια άλλη εξέλιξη στην ζωή, και ο μοναδικός λόγος αυτής της εξέλιξης είναι η διαφορετικότητα. Είναι η αδυναμία του συστήματος και της κοινωνίας να ανταποκριθεί σε τέτοιες περιπτώσεις. Σε αυτή την ιστορία θα ασχοληθώ μόνο με τις χαρούμενες φατσούλες των παιδιών που είδα να παίζουν σήμερα κάτω από την σκιά του δέντρου.

Αυτά τα παιδάκια δεν θα πάνε στο σχολείο, και αν πάνε θα αντιμετωπίσουν ένα δύσκολο περιβάλλον που δεν θα τα ενθαρρύνει να συνεχίσουν... ένα δύσκολο περιβάλλον τόσο από το σπίτι που δεν έχει τις βάσεις να τα στηρίξει στην εκπαίδευσή τους, όσο και από το ίδιο το σχολείο και τους εκπαιδευτικούς του, τους μαθητές του σχολείου.

Υπάρχει ένα φαινόμενο εγκλωβισμού σε μια κατάσταση που δεν τους επιτρέπει να προχωρήσουν. Και η ίδια η κοινωνία αδυνατεί λόγω του τρόπου σκέψης της αλλά και της οργανωσής της να αφήσει αυτά τα παιδιά να εκπαιδευτούν καί να γίνουν ενεργά μέλη με γνώσεις, με εφόδια και με δυνατότητες. Η ίδια κοινωνία τα αποτρέπει να ξεφύγουν από την προδιαγεγραμμένη μοίρα τους.

Προσωπικά δεν πιστεύω ότι υπάρχει κάτι προδιαγεγραμμένο στη ζωή, δεν το αποδέχομαι, και στηρίζω την ιδέα μιας κοινωνίας που σου προσφέρει τα κατάλληλα εφόδια για να καταφέρεις μέσα από σκληρή δουλειά στόχους και όνειρα. Πιστεύω παράλληλα ότι είναι άδικο να μην υπάρχει μέριμνα από την ίδια την κοινωνία, της οποίας οι αθίγγανοι απότελουν μέρος, να επιληφθεί αυτού του ζητήματος και να προσφέρει μέσω οργανωμένου σχεδίου λύσεις καί διεξόδους σε ομάδες ανθρώπων που βρίσκονται απομονωμένες από το υπόλοιπο.

Δεν θέλω να αρχίσω μια συζήτηση για το ποιά μέτρα και με ποιό τρόπο πρέπει να γίνουν όλα τα παραπάνω, υπάρχουν σίγουρα άνθρωποι με περισσότερες γνώσεις και σπουδές στο θέμα από εμένα.

Αυτό που θέλω να ελπίζω είναι ότι όλοι μπορούμε για λίγο να αναλογιστούμε τί γίνεται γύρω μας, κατά πόσο η κοινωνία στην οποία ζούμε και με τον οποίο είναι οργανωμένη μπορεί να δημιουργεί θετικές καί αρνητικές συνθήκες προσωπικής ανάπτυξης σε όλα τα επίπεδα.

Άραγε είμαι ονειροπόλος;

Η χρονιά του Σκανδιναβικού design στην Ελλάδα

Στα πλαίσια της χρονιάς του Σκανδιναβικού design καί της προωθησής του στην Ελλάδα καθώς καί στα πλαίσια της Σουηδικής Προεδρίας της ΕΕ, με προωθητικές ενέργειες των πρεσβειών Νορβηγίας, Σουηδίας, Δανίας καί Φινλανδίας, όπως καί των Ινστιτούτων των χωρών αυτών γίνονται οι παρακάτω εκδηλώσεις:

Lectures:

14 October 2009: Bolle Tham & Martin Videgård Hansson, Sweden
25 November 2009: Kimmo Kuismanen, Finland
15 December 2009: Ketil Thorsen (Snøhetta), Norway
13 January 2010: Pekka Helin, Finland
10 February 2010: Gert Wingårdh, Sweden
10 March 2010: Arne Henriksen, Norway
21 April 2010: BIG – Bjarke Ingels Group, Denmark
19 May 2010: Lundgaard & Tanberg, Denmark
All lectures are open to the public and will be held at 19.30

Exhibitions:

15/12/2009 – 10/01/2010 Contemporary Norwegian Architecture 2000 -2005 (this exhibition will be first be at the National Archeological Museum in Thessaloniki from 18/11 – 06/12)
15/12/2009 – 10/01/2010 The Opera of Oslo
16/09/2010 – 30/10/2010 Building Sustainable Communities- Denmark

Όλες οι παραπάνω εκδηλώσεις, εκτός αν αναφέρεται αλλιώς, γίνονται στο Μουσείο Μπενάκη στην οδό Πειραιώς στην Αθήνα.

Όμως αξίζει να επισκεφτείτε στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Θεσσαλονίκης την Έκθεση Σύγχρονης Νορβηγικής Αρχιτεκτονικής 2000-2005, από 18/11/2009 εώς 06/12/2009.

Είναι από τις λίγες φορές που φέρνουν ανάλογη έκθεση στην πόλη μας.

Περισσότερες πληροφορίες στην ιστοσελίδα της Νορβηγικής Πρεσβείας στην Ελλάδα

http://www.norway.gr/News_and_events/Events/Innovative-nordic-architecture/

Εφημερίδες vs. Διαδικτύου ( 1 - 2 - X )

Προχωράμε σε μια πιο τεχνολογικά εξελιγμένη κοινωνία, όπου απλά πλεον εργαλεία όπως το διαδίκτυο μέσω ηλεκτρονικών υπολογιστών, κινητών (έξυπνων) τηλεφώνων, που μπορούμε πλέον να τα κουβαλάμε μαζί μας παντού και πάντα, μας προσφέρουν όλο τον κόσμο στα χέρια μας.

Ακούγεται σαν διαφήμιση κινητής τηλεφωνίας, όμως είναι αλήθεια ότι πλέον και στην Ελλάδα είναι πολύ φυσικό να κάθεται κάποιος στο καφέ της γειτονιάς με το netbook του (πλέον τα laptop μας είναι πολύ μεγάλα και μη πρακτικά) είτε με το iPhone του, να σερφάρει στο διαδίκτυο και να παρακαλουθεί το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο του, είτε τα εξελισσόμενα νέα σε πραγματικό χρόνο.

Η παραπάνω εξέλιξη και μια σειρά διαφόρων τέτοιων σελίδων στον ελληνικό διαδικτυακό τοπίο, με έκαναν να σκεφτώ αρκετά το θέμα της μετάδοσης των ειδήσεων. Κάποτε η τηλεόραση και το ραδιόφωνο ήταν μαζί μας για την μετάδοση των ειδήσεων εκεί που συμβάινουν και εκεί που γίνονται, σε άμεσο χρόνο. 

Πλέον όμως, με την χρήση του διαδικτύου περνάμε σε μια άλλη εποχή, σε μια άλλη κατάσταση.

Και εξηγώ παρακάτω τι εννοώ:

Σημείο 1, εξοικείωση των Ελλήνων με το διαδίκτυο και την χρήση του.

Σημείο 2, ενεργή χρήση των εργαλείων του διαδικτύου με την χρήση σελίδων για ενημέρωση όπως και για την δημιουργία προσωπικών blogs.

Σημείο 3, δικτύωση όλων αυτών των προσωπικών blog και δημιουργία ομάδων.

Σημείο 4, έναρξη άλλων τύπου blogs με ομάδες γνωστών και διαβασμένων bloggers που θα μεταδώσουν, θα αναλύσουν, θα προκαλέσουν με τα νέα και τις ιστορίες που θα γράψουν.

Σημείο 5, οργάνωση των παραπάνω ομάδων σε ακόμα μεγαλύτερο βαθμό, ώστε να θυμίζουν πλέον σελίδες μεγάλων ειδησεογραφικών οργανισμών και μερικής αντικατάστασής τους.

Δεν έχει πολύ καιρό από τότε που βρισκόμασταν στο σημείο 2 και αρκετοί από εμάς συζητούσαμε προσωπικά blogs που κυρίως περιστρέφονταν και αναφερόντουσαν σε γεγονότα που αφορούσαν τον ιδιοκτήτη του blog, αυτό που θα μου μείνει χαραγμένο στο μυαλό για πάντα είναι εκείνο το προσωπικό ημερολόγιο καταστάσεων της Αμαλίας Καλλυβινού που μέσα από το fakellaki περιέγραφε ζοφερές εικόνες και καταστάσεις του ΕΣΥ για μια καρκινοπαθή. Συζητήθηκε, προκάλεσε και ακόμα συζητείτε από απλούς ανθρώπους, ακόμα και από πολιτικούς.

Είναι σαν την φυσική εξέλιξη της ανθρώπινης κοινωνίας, όπου από το ατομικό επίπεδο περνάμε στην δημιουργία ομάδας για καλύτερα αποτελέσματα και ακόμα πιο γρήγορη ανάρτηση ειδήσεων και απόψεων. Άλλωστε πόσο χρόνο να ξοδέψει ένα πρόσωπο σε ένα blog ημερησίως, ιδιαίτερα αν έχει εργασία, προσωπική ζωή, κτλ κτλ. Έτσι αποτελεί μια καλύτερη επιλογή ο καταμερισμός εργασίας και η πολυσυλλεκτικότητα. Μια διαδικτυακή κολλεκτίβα που μπορούμε να παρακολουθούμε διαβάζοντάς την. Φτάσαμε στο Σημείο 3 και 4.

Και περνάμε στο σημείο 5 που έχουμε πλέον την αντικατάσταση των εφημερίδων με ηλεκτρονικές σελίδες για την ακόμα πιο άμεση και ακόμα πιο έγκυρη ενημέρωσή μας, όχι σε μεγάλα διεθνή θέματα... αλλά για τα εδώ, τα τοπικά (σε εθνικό, είτε αστικό επίπεδο). Πολλές τέτοιες ιστοσελίδες υπάρχουν εκεί έξω και γίνονται ακόμα περισσότερες. Γνωστοί δημοσιογράφοι, μην αντέχοντας την ανάγκη των μεγάλων τηλεοπτικών σταθμών για δημιουργία προγράμματος που θα φέρει τα μέγιστα διαφημιστικά έσοδα με κόστος στην ποιότητα του τελικού προϊόντος, προχωρούν στην ανεξαρτητοποίησή τους με την δημιουργία ιστοσελίδων για την αναμετάδοση ειδήσεων σε πραγματικό χρόνο. Είτε την αναμετάδοση των παρασκηνίων από μεγάλα νέα, που ίσως τα τηλεοπτικά κανάλια δεν μπορούν να κάνουν με την ίδια άνεση όπως θα γινόταν μέσω μιας ιστοσελίδας.

Εδώ στο σημείο 5, βρισκόμαστε και είναι πραγματικά ενδιαφέρουσα η εξέλιξή του. Ανέκαθεν είχαμε το μικρόβιο και το ενδιαφέρον του να μάθουμε, να πληροφορηθούμε για το τί γίνετε γύρω μας, τί παίζει. Άλλωστε η γνώση αποτελεί την μεγαλύτερη δύναμη ενός ανθρώπου. Και έτσι ξαναγυρνάμε στο ίδιο σημείο του καφέ της γειτονίας και τον θαμώνα που με το ανοιχτό wifi του καφέ, είτε με την ασύρματη δική του ασύρματη σύνδεση, σερφάρει στο διαδίκτυο και ενημερώνεται. Όλο και λιγότερο θα μπεί στον κόπο να αγοράσει μια εφημερίδα, άλλωστε όλο αυτό χρειάζεται προγραμματισμό... να ξέρει ότι θα έχει χρόνο να πάει για καφέ, θα περάσει από περίπτερο να πάρει εφημερίδα, και αν η εφημερίδα που διαβάζει δεν καλύπτει όλα όσα θέλει να μάθει; Εν μέσω οικονομικής κρίσης, πιο εύκολο το βλέπω για κάποιον να κόβει την καθημερινή (ακόμα, ακόμα και την Κυριακάτικη) εφημερίδα παρά τον καθημερινό καφέ... αν και για τις Κυριακάτικες εκδόσεις είναι μια άλλη ιστορία.

Άρα τα παραπάνω απλά αποδεικνύουν το πόσο εύκολο είναι να πατήσεις το κουμπί της συσκευής της αρεσκείας σου, να σερφάρεις και να μάθεις, να ενημερωθείς από την πηγή, είτε τις πηγές που σε ενδιαφέρουν και διαβάζεις.

Πρόσφατα υπήρξε ένας καταιγισμός έναρξης σελίδων στο ελληνικό διαδίκτυο που εξυπηρετούν ως εναλλακτικοί, και αν όχι καλύτεροι πλέον, παροχοί νέων και ειδήσεων άμεσου ενδιαφέροντος. Με την εισαγωγή του citizen journalism (http://en.wikipedia.org/wiki/Citizen_journalism), όπου ο καθένας έχει την δυνατότητα πλέον να γράψει μέσω διαδικτύου, είμαστε σε μια εποχή όπου τα νέα φτάνουν πιο γρήγορα από το σημείο που εξελίσσονται και σε πιο άμεσο βαθμό από αυτό που είχαμε συνηθίσει μέσω των μεγάλων ειδησεογραφικών πρακτορείων, εφημερίδων και τηλεοπτικών καναλιών. Σε αρκετές, αν όχι σε όλες αυτές τις διαδικτυακές σελίδες (βλέπε tvxs.gr, mediasoup.gr, zougla.gr) υποστηρίζονται από / είτε είναι ιδιοκτησίας μεγάλων δημοσιογράφων, οι οποίοι είναι γνωστοί σε όλους μας από την τηλεόραση και τις εφημερίδες.

Στην παραπάνω περίπτωση μπορούμε άνετα να συζητήσουμε για ώρες το θέμα: άραγε οι εφημερίδες αργοπεθαίνουν λόγω αυτών των εξελίξεων; Μήπως η αμεσότητα και η ποιότητα των δημοσιογράφων που υποστηρίζουν τέτοιες διαδικτυακές σελίδες ενημέρωσης, σε συνδυασμό με την οικονομική κρίση και την τεχνολογική εξέλιξη μας σπρώχνουν πρός την στήριξη τέτοιων ενεργειών εις βάρος των εφημερίδων και / ή ακόμα και της τηλεόρασης και των τηλεοπτικών δελτίων;

Μπορούμε να βρούμε έρευνες (http://www.podcastingnews.com/2009/03/16/mobile-internet-use-soars/) σχετικά με το πως ξοδεύουν τον χρόνο τους οι Αμερικανοί σε καθημερινή βάση μεταξύ τηλεόρασης, ραδιοφώνου, ίντερνετ κτλ κτλ. Πλέον οι περισσότεροι, και ειδικά οι νεότεροι προτιμούν να βρίσκονται στο ίντερνετ όπου μπορούν να τα κάνουν όλα, παρά να παρακολουθούν τηλεόραση, να διαβάζουν εφημερίδες. Όλοι ξέρουμε ότι σε μεγάλο βαθμό τέτοιες συνήθειες περνάνε τον Ατλαντικό και υιοθετούνται από τους υπόλοιπους Ευρωπαίους και στη συνέχεια και από τους Έλληνες. Άρα γνωρίζουμε ήδη ότι το διαδίκτυο θα κερδίζει περισσότερο χρόνο από την καθημερινή μας ζωή, σε σχέση με τα άλλα μέσα, και ήδη λόγω των τεχνολογικών εξελίξεων που προανέφερα μας ωθεί προς αυτή την κατεύθυνση και στην Ελλάδα. Και σε αυτό το σημείο μπορεί άνετα να αρχίσει η μεγάλη κουβέντα όσων αφορά την μείωση των πωλήσεων των εφημερίδων, τώρα είτε στο μέλλον και το κατά πόσο το διαδίκτυο καταστρέφει την "πιάτσα". Εδώ περνάμε πάλι στην αμεσότητα των ειδήσεων και την επιλογή μας για άλλα μέσα ενημέρωσης. Πλεόν το διαδίκτυο και ο τρόπος με τον οποίο μπορεί κάποιος να το χρησιμοποιήσει είναι ως τόπος για ενημέρωση των γεγονότων που γίνονται τώρα, αφήνοντας τις εφημερίδες να αναλάβουν το κομμάτι της ανάλυσης της είδησης, της έρευνας και της γνώμης πάνω στα θέματα που συζητιούνται από ειδικούς. Αρκετοί συζητούν για μια καλύτερη συνεργασία μεταξύ του διαδικτύου και των άλλων μέσων επικοινωνίας, ειδικά για τις εφημερίδες. Mεγάλοι οίκοι εφημερίδων προωθούν μια πιο ενεργή χρήση του διαδικτύου από τους ίδιους για την άμεση αναμετάδοση της είδησης και της όπως προανέφερα ανάλυσης της είδησης περαιτέρω στα εκτυπωμένα φύλλα.

Όμως αρκετές εφημερίδες ακόμα αντιστέκονται στην Ελλάδα να κινηθούν σε αυτή την κατεύθυνση και αυτό αφήνει γόνιμο έδαφος για περαιτέρω δημιουργία ανταγωνιστικών διαδικτυακών ενημερωτικών κόμβων, που ξεκινούν από τους ίδιους ανθρώπους που εργάζονταν στις εφημερίδες, είτε στην τηλεόραση, και τους δίνουν την δυνατότητα του ελέγχου της δουλειάς τους και της επέκτασης του κοινού τους. Πλέον έχουμε κινηθεί από μια εποχή όπου το brand (και όλοι οι χαρακτηρισμοί που ακολουθούν αυτό το brand) της εφημερίδας ήταν βασικός και καθοριστικός λόγος για να αγοράσουμε μια εφημερίδα, και το ίδιο μπορεί να ειπωθεί και για τα τηλεοπτικά κανάλια, ραδιοφωνικά κτλ., προς μια εποχή όπου το προσωπικό brand (ακεραιότητα, αξιοπιστία) ενός δημοσιογράφου είναι πιο σημαντικό και είναι λόγος αγοράς μια εφημερίδας γιατί κάποιος συγκεκριμένος δημοσιογράφος αρθρογραφεί εκεί, είτε λόγος παρακολούθησης ενός τηλεοπτικού καναλιού. Αυτό το χαρακτηριστικό της εποχής μας χρησιμοποιούν αρκετοί δημοσιογράφοι στην Ελλάδα και ξεκινούν διαδικτυακούς ενημερωτικούς κόμβους που ανταγωνίζονται επί ίσοις όροις αρκετές φορές τις ίδιες τις εφημερίδες. 

Ακόμα και το τελευταίο απόρθητο σημείο της ανάλυσης και της έκφρασης διασταυρωμένης με στοιχεία γνώμης που άνηκε στις εφημερίδες, τείνει να γίνει και αυτό δωρεάν διαθέσιμο στο διαδίκτυο με την σελίδα www.protagon.gr. Σύντομα σχόλια και αναλύσεις σε νέα που μας αφορούν και είναι επίκαιρα, από γνωστούς και σεβαστούς δημοσιογράφους, που είναι διαθέσιμα με το κλίκ μέσω ενός φορητού υπολογιστή, είτε ενός κινητού τηλεφώνου... ακριβώς όπως αρμόζει στον σύγχρονο τρόπο ζωής όπου δεν υπάρχει άπλετος χρόνος για ανάγνωση τέτοιων απόψεων σε μια καθημερινή εργάσιμη ημέρα, είναι διαθέσιμος παντού και κυρίως δεν κοστίζει.

Δάκτυλος των εχθρών μας...

Με τον ίδιο τρόπο που αρκετές φορές παρουσιάζονται θέματα όπως:

"Κατά της Ελλάδος καί του Ελληνικού πολιτισμού..."

"Προσπαθούν να αφανίσουν την ελληνική γλώσσα..."

"Παγκοσμιοποίηση κατά των μικρών χωρών, προχωράμε σε μια παγκόσμια γλώσσα..."

κουτουλου κουτουλου κουτουλου, έχουν ακουστεί καί διαβαστεί αρκετές φορές από ανθρώπους που νοιώθουν κατατρεγμένοι από τις άγνωστες καί γνωστές δυνάμεις που προσπαθούν να αφανίσουν την ελληνική γλώσσα καί τον Ελληνικό πολιτισμό. Καταλαβαίνεται το πνεύμα.

Έτσι με τον ίδιο τρόπο μπορούν να απαντήσουν τα ΜΜΕ της Ιταλίας καί Ισπανίας μετά τα τρίκ που αποκαλύπτουν ελληνικά ΜΜΕ να έχουν γίνει στα ελληνικά δημόσια σχολεία. Ελέω διαταγών διευθυντών δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης νομών ανά την χώρα, έχουν απαληφθεί οι δύο προαναφερόμενες ευρωπαϊκές γλώσσες (ισπανικά καί ιταλικά) από λίστες ενημέρωσης σχετικά με τις επιλογές που υπάρχουν για τα παιδιά στο γυμνάσιο καί το μάθημα δεύτερης ξένης γλώσσας, σε βάρος των πιο διαδομένων γαλλικών καί γερμανικων. Διαδεδομένων τόσο σε αριθμούς εκπαιδευτικών που υπάρχουν εν ενεργεία, όσο καί σε σχέση με τους μαθητές που ήδη ακολουθούν τα μαθήματα δεύτερης ξένης γλώσσας στο Γυμνάσιο. Άρα απόφαση που έχει παρθεί εδώ καί καιρό από το Υπουργείο Παιδείας καί δίνει την δυνατότητα για εκμάθηση μιας δεύτερης ξένης γλώσσας, δηλαδή 1 από τις 4 πιο διαδεδομένες καί απαραίτητες ευρωπαϊκές ξένες γλώσσες, βασικά αναιρείται μιας καί για κάποιους είναι πιο πρακτικό να συνεχίζουμε στο δοκιμασμένο δόγμα των 2 επιλογών.

Προσπαθώ να φανταστώ τί είδους δημοσιεύματα θα υπήρχαν από τα ελληνικά ΜΜΕ αν τα ελληνικά δεν θα μπορούσαν να διδαχθούν ως ξένη γλώσσα σε ευρωπαϊκά δημόσια σχολεία, για τους ίδιους "λόγους" που δεν μπορούν να διδαχθούν τα ιταλικά καί τα ισπανικά στα ελληνικά δημόσια σχολεία.

Έχω ακούσει κι εγώ περιπτώσεις όπου τα παιδιά ενημερώνονται για την δυνατότητα επιλογής δεύτερης ξένης γλώσσας από 4 επιλογές, όμως πάντα "ανεπίσημα" τα παιδιά παράλληλα ενημερώνονται ότι είναι εξυπνότερο να κινηθούν στην επιλογή είτε των γαλλικών είτε των γερμανικών γιατί υπάρχει ήδη στο σχολείο εκπαιδευτικός για αυτή τη γλώσσα, είτε δεν υπάρχει χώρος για περαιτέρω τμήματα ξένων γλωσσών καί ότι θα προκληθούν προβλήματα στη ροή του προγράμματος, κτλ κτλ.

Το αποτέλεσμα είναι ότι ακόμα καί αυτή η πολυτέλεια μιας ξένης γλώσσας στο ελληνικό δημόσιο σχολείο, παραμένει σε 2 επιλογές, αφαιρεί το δικαίωμα στο παιδί να ακολουθήσει την επιλογή του που ίσως στο μέλλον να μπορούσε να υπήρχε ως μέρος του βιογραφικού του καί θα το διαφοροποιούσε στην αγορά εργασίας από άλλους υποψήφιους.

Άρα το παιδί για να αποκτήσει περαιτέρω εφόδια ΠΡΕΠΕΙ να απευθυνθεί σε ιδιωτικά φροντιστηριακά μαθήματα. Όλα αυτά ανεπίσημα καί αναιρόντας μια δυνατότητα που έπρεπε να αποτελούσε ελεύθερη επιλογή του παιδιού.

Αναρωτιέμαι τί θα έλεγε μια Ευρωπαϊκή επιτροπή παιδείας καί επιμόρφωσης για το θέμα.

Καί για το τέλος, το πιο παράλογο?!?! Ότι ενώ υπάρχουν πανεπιστημιακά τμήματα Ιταλικής καί Ισπανικής Γλώσσας καί Φιλολογίας, δεν υπάρχουν στα δημόσια σχολεία τμήματα καί μαθήματα τέτοιων γλωσσών... άρα το παιδί θα πρέπει να παρακολουθήσει ιδιωτικά φροντιστηριακά μαθήματα εάν επιθυμεί να ακολουθήσει τέτοιες πανεπιστημιακές σπουδές.

Χμμμμμμμμμμ, δημόσια δωρεάν παιδεία ε?!

Είναι η πρώτη φορά που νοιώθω ακόμα περισσότερη ντροπή από ποτέ, για κάποιους "ανθρώπους" που κυκλοφορούν ανάμεσά μας. Οντότητες που δεν αξίζουν να αποκαλούνται άνθρωποι, καθώς σύμφωνα με το λεξικό της νεοελληνικής έχουμε την εξής επεξήγηση:

άνθρωπος ο [ánθropos] Ο19 λαϊκότρ. πληθ. και ανθρώποι : I.(ανθρωπολ.) ον που ανήκει στην ανώτατη ομάδα των πρωτευόντων θηλαστικών και που έχει ως κύρια χαρακτηριστικά την όρθια στάση, τη λογική και τον έναρθρο λόγο: Ο ~ ανήκει στο ζωικό βασίλειο. H ανατομία / η φυσιολογία του ανθρώπου. || ο άνθρωπος ως εκπρόσωπος του ανθρώπινου γένους, σε αντιδιαστολή προς τα άλλα είδη του ζωικού βασιλείου: Ο προϊστορικός ~. Ο ~ των σπηλαίων. Θεωρίες για την καταγωγή του ανθρώπου. Ο αγώνας του ανθρώπου για να υποτάξει τη φύση. Ο ~ είναι θνητός. || (πληθ.) το σύνολο των ανθρώπων, η ανθρωπότητα. II1. ο άνθρωπος ως μονάδα, ως άτομο με ιδιαίτερες σωματικές, πνευματικές και ψυχικές ιδιότητες...

Διάβασα το σημερινό άρθρο από ΤΑ ΝΕΑ με τίτλο "Γίναμε μάρτυρες της αγριότητας" καί πραγματικά διάφορες σκέψεις άμεσης εγκατάλειψης της χώρας πέρασαν από το μυαλό μου. Δεν θα ήθελα ποτέ να συναντήσω τους τουρίστες του άρθρου, καί ακόμα πολλούς περισσότερους που έχω ακούσει από δικούς μου ανθρώπους καί δικά τους περιστατικά, όταν τους πώ για την ελληνική μου καταγωγή. Δεν θα ήθελα με τίποτα να συνδυάσουν την κακοποίηση των ζώων με τις ολιγοήμερες διακοπές τους στην πιο ομορφή γωνιά του κόσμου, στην κοιτίδα του πολιτισμού (όπως καθημερινά λέμε όταν μας πιάνουν τα πατριωτικά μας αισθήματα, αλλά που ξεχνάμε στην άμεση πράξη στην καθημερινότητά μας), μια ομάδα τουριστών που έρχονται για να ξεκουραστούν καί να απολαύσουν καί στο τέλος καταλήγουν να ζούν τέτοιες καταστάσεις.

Μιλάμε για κάποια ανώμαλα δίποδα (άλλοι θα τους αποκαλούσαν ανθρώπους, αλλά για εμένα δεν είναι), τα οποία δεν γνωρίζω τί βρίσκουν με το να βασανίζουν ζώα τα οποία δεν υπήρχε περίπτωση να πειράξουν αυτά τα δίποδα. Δεν βρίσκονται μόνο στην Κρήτη, βρίσκονται σε πολλές περιοχές της χώρας, ακόμα καί δίπλα μας. Αναφέρομαι στο άρθρο από ΤΑ ΝΕΑ (29.09.2009), αναφέρομαι σε πρόσφατες δημοσιεύσεις μέσω blogs για κακοποιήσεις με στοιχεία, φωτογραφίες καί βίντεο, δημοσιοποιημένα ακόμα καί στο facebook. Αναφέρομαι σε φαντάρους που κακοποίησαν, σκότωσαν με οπλισμό του ελληνικού στρατού μέσα σε έκταση της μονάδας τους, αναφέρομαι σε μικρότερα παιδιά της γειτονιάς που σίγουρα έχουμε δεί να κακοποιούν κάποιο ζώο.

Το ερώτημα που με βασανίζει χωρίς σταματημό είναι ποιός ο λόγος να γίνεται όλο αυτό. Τί τους ωθεί καί σε ποιό σημείο αποτύχαμε σαν κοινωνία, ώστε να περάσουμε το μήνυμα του σεβασμού σε κάθε μορφή ζωής. Ακόμα περισσότερα στα τετράποδα ζώα που βρίσκουμε βασανισμένα στα παραπάνω παραδείγματα, τα οποία δεν ζήτησαν τίποτα παραπάνω από ένα χάδι... όποιος δεν ήθελε να τους το δώσει, θα έφευγαν καί θα συνέχιζαν αλλού.

Καί όπως πάντα το τελευταίο διάστημα παραμονής μου στην χώρα σε περίπτωση ανάλυσης οποιουδήποτε προβλήματος που αντιμετωπίζω είτε διαβάζω είτε ακούω, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι όλα είναι θέμα παιδείας. Αναφέρομαι στην "παιδεία" που υπάρχει στην χώρα καί μετράται σε αριθμό πτυχίων, μέσο βαθμολογιών, καί μορίων εισαγωγής στην ανώτατη εκπαίδευση.
Όμως ξεχνάμε κάτι βασικό, ότι η παιδεία αφορά κυριώς θέματα συμπεριφοράς καί σεβασμού σε μια οργανωμένη κοινωνία. Η συμπεριφορά μας σε κάθε στιγμή της καθημερινότητάς μας αποδεικνύει την επιτυχία της παιδείας καί εκπαίδευσης την οποία έχουμε λάβει κατά τα κρίσιμα χρόνια της παιδικής καί εφηβικής μας ηλικίας κυρίως, αλλά καί κατά την διάρκεια του υπόλοιπου της ζωής μας.

Οι κάτοικοι αυτής της χώρας πάσχουν από έλλειψη αληθινής παιδείας, καί αυτό το αποδεικνύει το σημερινό άρθρο από ΤΑ ΝΕΑ, το αποδεικνύουν οι καθημερινές ιστορίες τρέλλας που ακούμε καί βλέπουμε γύρω μας. Ένα ακόμη παράδειγμα που το αποδεικνύει για μένα περίτρανα είναι οι ιστορίες κακοποίησης ζώων που βλέπουμε καί διαβάζουμε.

Πραγματικά λυπάμαι πολύ όταν βλέπω τέτοιες εικόνες, όταν ακούω τέτοιες ιστορίες. Ντρέπομαι γιατί κι εγώ αποτελώ σύνολο αυτής της κοινωνίας, κάτι το οποίο καί ξεχνάμε πολλοί, μιας κοινωνίας με βαθιά έλλειψη παιδείας καί σεβασμού.

Ούτε θα ψάξω για είκονα σε αυτή την ανάρτηση, δεν θα ασχοληθώ με τον καλλωπισμό της, δεν με ενδιαφέρει καί δεν έχει σημασία. Σημασία έχει η ουσία του θέματος, η οποία είναι πολύ πολύ θλιβερή.

Ανταγωνιστικότητα?!?!... Ι don't know this word.

Το πολύ έξυπνο άρθρο του Πάσχου Μανδραβέλη ως σχόλιο στα τελευταία αποτελέσματα ανταγωνιστικότητας εθνικών οικονομιών. Μία λίστα με τις πιο ανταγωνιστικές χώρες καί την κατάταξη της Ελλάδας σε ακόμη χαμηλότερες θέσεις, σε επίπεδα με πολλές άλλες Ασιατικές καί Αφρικανικές "υπερδυνάμεις" τα λέει όλα...

Good morning Vietnam... του Πάσχου Μανδραβέλη, Καθημερινή 13.09.2009

Other people's money... καί δεν εννοώ την ταινία

Όχι, το παρακάτω δεν είναι λόγω των ημερών μόνο... αυτό το θέμα το σκέφτομαι εδώ καί μήνες, αλλά το κατάλληλο άρθρο στην κατάλληλη στιγμή μου κίνησε το ενδιαφέρον καί με ώθησε να γράψω.

Στην σημερινή Μακεδονία της Κυριακής είδα το παρακάτω άρθρο καί μου έφερε στο μυαλό ομοιότητες σε πολλά θέματα για την ελληνική πολιτική σκηνή.

ΒΡΕΤΑΝΙΑ - Ο Κάμερον θέλει να κάνει την πολιτική "λιγότερο ακριβή" - Μακεδονία της Κυριακής, 13.09.2009

Βέβαια ανήκουν σε διαφορετικούς πολιτικούς χώρους, όμως καί οι δύο θέλουν να εκλεγούν σε επερχόμενες εκλογές από την θέση της αντιπολίτευσης που βρίσκονται τώρα, καί οι δύο θέλουν να απλοποιήσουν καί να περικόψουν έξοδα χωρίς λογική που επιβαρύνεται ο φορολογούμενος πολίτης.

Πολλές φορές ενώ είμαι πάνω στην limo #12 από το κέντρο της Θεσσαλονίκης για την Τούμπα, σκέφτομαι κατά πόσο όλοι αυτοί που εκλέγονται σε καίριες θέσεις διοίκησης δημοσιού συμφέροντος θεμάτων (υπουργοί, βουλευτές, δημοτικοί σύμβουλοι, κ.ο.κ.) έχουν ιδέα για την πραγματικότητα καί την καθημερινότητα των πολιτών, του απλού ανθρώπου. Αναρωτιέμαι αν έχουν πάρει το λεωφορείο να δουν την ταλαιπωρία που περνάει ο καθένας για την χρήση των μέσων μαζικής μεταφοράς, που άλλοι τα χρησιμοποιούν ως οικονομική καί μόνη λύση για μεταφορά καί άλλοι από συνείδηση για το περιβάλλον, για την πόλη, κτλ.

Εδώ γίνεται κάτι εντελώς διαφορετικο: η Ελλάδα αποτελεί την δεύτερη πλέον φτωχότερη χώρα της ΕΕ, με 20% του πλυθησμού να ζεί κάτω από τα όρια της φτώχιας, παράλληλα όμως δίνει από τους πιο υψηλούς μισθούς στους βουλευτές καί στους υπουργούς που εκλέγονται, από τις πιο υψηλές παροχές καί στις δύσκολες στιγμές σε οικονομικό επίπεδο για την χώρα θα στραφούν καί θα ζητήσουν περαιτέρω οικονομικά μέτρα (σημείωση: όπως έξτρα φορολογία) για να καλύψουν τα μεγάλα έξοδα του κράτους. Σε αυτά τα έξοδα θα έχουμε, μισθούς καί συντάξεις των βουλευτών που δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα καί τα μεγέθη που υπάρχουν για τους συμπολίτες μας, καινούρια αυτοκίνητα που αλλάζουν συχνά πυκνά καί οδηγούς για την μεταφορά των βουλευτών. Για να μην αρχίζω καί σχολιάζω την χρήση προεδρικών καί πρωθυπουργικών αεροσκαφών για μη υπηρεσιακά θέματα προς το συμφέρον της χώρας, είτε για την εκπροσώπησή της.

Άρα δεν καταλαβαίνω γιατί να μένει μια ομάδα του πληθυσμού στο απυρόβλητο, ιδιαίτερα όταν αυτή η ομάδα τα τελευταία χρόνια δεν μου έχει δείξει ιδιαίτερα μεγάλο έργο καί παράλληλα να συνεχίσει να διεκδικεί καί να ζητά χρηματικές καί υλικές απολαβές για την διευκόλυνση του "έργου" της. Καί πάλι, δεν θέλω να ισοπεδώνω όλους τους πολιτικούς καί να διαγράφω το έργο μερικών, όμως δυστυχώς για μένα δεν υπάρχουν πολλές τέτοιες εξαιρέσεις.

Μήπως θα πρέπει στο επόμενο πάγωμα μισθών, περικοπών εσόδων καί εξόδων καί στην εκκαθάριση άσκοπων χρηματοδοτήσεων από το κράτος να δούμε καί τα βουλευτικά έξοδα;

Γνωρίζω πολύ καλά το σύστημα της Νορβηγίας, μιας αρκετά πλούσιας χώρας, που παρ'όλο τον πλούτο της... δίνει την δυνατότητα στους βουλευτές της για μια πλήρως πληρωμένη κάρτα για τα μέσα μαζικής μεταφοράς του Όσλο - λεωφορείο, μετρό καί τράμ - καθώς καί σε λογικά μεγέθη να καλύπτει τα έξοδα ταξιδιών μεταξύ της κοινότητάς τους καί της πρωτεύουσας σε Economy είτε στον πιο φθηνό ναύλο τοπικής εταιρείας χαμηλών ναύλων.

Κάπου άκουσα για εξορθολογισμό εξόδων τις τελευταίες ημέρες, λέτε να αληθεύει; Το όχι καί τόσο μακρινό μέλλον θα δείξει.

"Καφενείον η Ωραία Τούμπα"

Στο κλίμα των εκλογών είναι ο κόσμος γύρω μου καί όλοι συζητούν τα δικά τους θέματα, από την δική τους οπτική γωνία καί σύμφωνα με το δικό τους συμφέρον. Όλα αυτά τα αναζωογονεί καί η κάθε ομιλία πολιτικού αρχηγού που γίνεται μέσα στην προεκλογική περίοδο που διανύουμε.

Σήμερα το πρωί κατέβαινα στα στενάκια της Τουμπας (ορίστε, τώρα μάθατε καί που μένω!) για να αγοράσω την κυριακάτικη εφημερίδα. Κόντρα στο ελληνικό στοιχείο όπου θέλουμε πολλές πολλές πολλές εφημερίδες καί όσο πιο βαριές τόσο καλύτερα καί στο τέλος - αν καί όχι όλοι απαραιτήτως - το πολύ πολύ να ξεφυλίσσουμε κάποιο ένθετο καί μόνο... τέλος πάντων, ξεφεύγω... πήγα πήρα την κυριακάτικη εφημερίδα μου καί παράλληλα πέρασα από δύο καφενεία της γειτονιάς. Φυσικά καί μετά την ομιλία του αρχηγού της πράσινης επιλογής υπήρχε αναζωπύρωση - λέξη που τρομάζει τελευταία στην Ελλάδα - της πολιτικής συζήτησης καί παρακάτω ακολουθεί η σκηνή που είδα στο ένα από τα δύο καφενεία:

Ένας θαμώνας του καφενείου, που περπατάει μπροστά μου, βλέπει στο βάθος της απέναντι πλευράς του δρόμου άλλον θαμώνα καί φίλο που πειράζει για τις πολιτικές του πεποιθήσεις σε φιλικό πάντα επίπεδο, φωνάζοντάς του τα εξής:

"Ο λαός, δεν ξεχνά τί σημαίνει δεξιά!"

ακολουθεί καί η απάντηση από την απέναντι πλευρά...

"Χέσε μας βρε αριστερέ του σαλονιού"...

απάντηση που πραγματικά με έκανε να απορώ ποιό κόμμα υποστηρίζει ο πρώτος κύριος, αλλά αυτό δεν αποτελεί το αντικείμενο εδώ πέρα.

Φτάνουν καί οι δύο κύριοι που βρίσκονται γύρω στα δεύτερα -ήντα τους καί κάθονται μαζί με την υπόλοιπη παρέα τους για τον πρωινό καφέ καί φυσικά για τα πειράγματα.

- "Είδες το πρόγραμμα που ανήγγειλε ο δικός μας; Ωραία τα είπε."

- "Παπάρες είπε... εμένα τίποτα δεν με ενδιέφερε..."

Τότε ήταν που οι κεραίες μου τέντωσαν να πιάσουν το μέγιστο σήμα καί καθαρή εικόνα καί ήχο για την συνέχεια...

- "...γιατί κύριος, εμένα τί με ενδιαφέρουν οι πράσινοι ανεμιστήρες (σημείωση: όπως, αιολικά πάρκα μάλλον), εμένα με ενδιαφέρει να διοριστεί η κόρη μου, καί αν αυτοί αναλάβουν χάνω το συμφέρον μου καί τις επαφές μου καί θα μπούν τα δικά τους παιδιά."

Για μένα είχε λήξει η περίοδος ενδιαφέροντος, το υπόλοιπο του διαλόγου που θα συνεχίσει είναι γνωστό καί χιλιοειπωμένο. Τα δικά μας, καί τα δικά τους παιδιά... το συμφέρον μου καί ο διορισμός της κόρης μου. Δεν θα υποστηρίξω καμία μεριά σε αυτό καί καμία παράταξη. Το μόνο που με πληγώνει είναι η συνέχεια αυτής της ιδεολογίας που βλέπω στις ασπρόμαυρες ελληνικές ταινίες... ο πολιτικός που έρχεται στο χωριό καί θα θα θα θα θα... κάνει, καί φυσικά οι επαφές για να μπούν τα δικά μας παιδιά σε μια θέση, γιατί αλλιώς δεν υπάρχει άλλος τρόπος.

Μεγάλωσα με μια διαφορετική νοοτροπία καί σε ένα διαφορετικό περιβάλλον, λίγο εξωτερικό καί λίγο εσωτερικό (σημείωση: όπως Ελληνική επικράτεια), όπου εκλογές καί ψήφος γίνεται σύμφωνα με το πρόγραμμα του εκάστοτε υποψηφίου, σύμφωνα με τις δυνατότητές τους καί την ομάδα που παρουσιάζουν να χρησιμοποιήσουν για την κάθε εκλογική μάχη, σύμφωνα με το όραμα καί τις δυνατότητες να γίνουν τα πράγματα τα οποία θέτουν ως στόχο. Και φυσικά, ποιο αποτέλεσμα θα έχει για μένα, για τον διπλανό μου, για την χώρα μου το κάθε πρόγραμμα του κάθε κόμματος που παίρνει μέρος στις εκλογές, καθώς καί τον αντίκτυπο σε μακροχρόνια βάση που θα έχει η κυβέρνηση που θα αναδειχθεί.

Ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω την πεποίθηση ότι κάποιος θα προσπαθήσει να βάλει την κόρη σου καί τις κόρες καί τους γιούς 500, 1000, 2000 ανθρώπων σε κάποια διορίσιμη θέση υπό κρατική χορήγηση καί χρηματοδότηση γιατί απότελούν δικά τους παιδιά. Αν είχα καί εγώ μια κόρη άνεργη, που μαραζώνει περιμένοντας τον διορισμό της καί που η μόνη της ελπίδα αποτελούν για την ώρα να μένει με τους γονείς της καί να κάνει κάποια ιδιαίτερα για να βγάλει τον καφέ της καί κάποια προσωπικά έξοδα, φυσικά καί θα ήθελα να εκλέξω κάποιο πρόγραμμα - κόμμα - πρόταση που θα έδινε την δυνατότητα να μπούν με τις δυνατότητες της καί "το σπαθί" της κάθε προς διορισμό κόρης... χωρίς να πετάγονται άλλοι που έχουν ιδιαίτερες σχέσεις καί επαφές.

Θα ήθελα καί θα θεωρούσα αυτονόητο ότι η κάθε κόρη θα μπορεί να πάει να κάνει τα χαρτιά της όταν υπάρχει ανάγκη των δυνατοτήτων της καί να την παίρνουν αν πληρεί τις προυποθέσεις καί έχει τα εφόδια για να προσφέρει καί αυτή με το έργο της. Δεν θα επιθυμούσα να εμπλακώ σε μια σχέση πελάτη - πολιτικού όπου θα πρέπει να γλείφω καί να παρακαλάω τον καθένα για να δώσει μια ευκαιρεία.

Ίσως στην τελική αυτό είναι ένα από τα πράγματα που μαραζώνει την Ελλάδα... το προσωπικό μας συμφέρον, αυτό το κοντόφθαλμο συμφέρον που δεν έχει ορίζοντα πέραν της 4 ετίας καί που δεν αφορά κανέναν άλλο εκτός από τον καθένα μας καί ίσως τα μέλη της οικογένειάς μας, για τις χάρες καί τις "βοήθειες" που έρχονται.
Παράλληλα η κατσίκα του γείτονα να ψοφήσει και δεν μας ενδιαφέρει καθόλου τί θα πάθει καί τί θα ακολουθήσει. Χμμμμ, αλλά ξεχνάμε ότι ζούμε σε μια κοινωνία ως ομάδα καί ότι παθαίνει ο διπλανός μου θα το πάθω κι εγώ μακροπρόθεσμα - ίσως όχι καί τόσο μακροπρόθεσμα όσο νομίζουμε - καί το καλύτερο θα ήταν να είναι καί αυτός καλά για να είμαι κι εγώ. Το παραπάνω ισχύει σε πολλές περιπτώσεις καί ακόμα περισσότερο στην περίπτωση της γειτονιάς, της κοινότητας, της πόλης, της περιοχής, της χώρας.

Τελικά μια μικρή βόλτα στα στενάκια της περιοχής με έβαλε σε σκέψεις που καμία πολιτική ανάλυση καί κανένα μακροσκελές άρθρο κυριακάτικης εφημερίδας δεν θα κατάφερνε να γεννήσει. Αυτό που χρειάζεται είναι αλλαγή νοοτροπίας από εμάς καί να δούμε την μεγαλύτερη εικόνα... ας κάνουμε ένα βήμα πιο πίσω, ας ξεφύγουμε από τον εγωκεντρικό μας μικρό-κοσμο καί ας σκεφτούμε για μερικά λεπτά.

Σημείωση: Ας σκεφτούμε για μερικά λεπτά, όχι ατελείωτους αιώνες... γιατί πρέπει να πράξουμε κι όλας!

burn baby, burn... #2

ντρέπομαι γι'αυτό καί πιστεύω ότι η πηγή κάνει την είδηση ακόμα πιο πιστευτή.

burn baby, burn...

Είναι κάτι το οποίο αποτελεί παράδοση πλέον του ελληνικού λαού καί της φύσης, φτιαγμένο από τον άνθρωπο. Καλοκαιρινές πυρκαγίες... κάτι το αναπόφευκτο όπως έχει εξελιχθεί. Καί αναρωτιέμαι πραγματικά, ότι αν κάποιο ή κάποια άρρωστα μυαλό έκαναν κάτι τέτοιο (αν καί χρειάζεται να το φιλοσοφήσουμε πολύ το θέμα?!), μπορούν να προκαλέσουν τέτοια καταστροφή γύρω από την πρωτεύουσα... στην υπόλοιπη χώρα, οι περιοχές φιλέτα είναι επίσης εξίσου απροστάτευτες αν όχι περισσότερο?!

Όλα γίνονται γιατί κάποιοι δεν βλέπουν παραπέρα από την μύτη τους, όλα γίνονται γιατί κάποιοι έχουν το χειρότερο θράσσος που υπάρχει εκεί έξω... να βγάλουν λεφτά από το παραμικρό καί να χρησιμοποιήσουν όλα τα μέσα. Η καταστροφή του τελευταίου πνεύμονα της Αττικής δεν τους αποτρέπει. Τα 4 εκατομμύρια άτομα καί το κατά πόσο θα επηρρεάσει αρνητικά αυτή η καταστροφή το περιβάλλον στο οπόιο ζούν καί την ποιότητα ζωής τους, δεν τους αποτρέπει επίσης. Είναι αυτοί οι κακοί αιμοβόροι άνθρωποι, που θα κάνουν τα πάντα για να χτίσουν όπου είναι δυνατόν καί...

για ένα λεπτό, νομίζω ότι αυτό γίνεται γιατί βρίσκουν το ελεύθερο. Γιατί υπάρχει απουσία κάποιου παράγοντα, κάτι το οποίο δεν περιορίζει κάποιον να αλωνίζει καί να δημιουργεί εστίες καί να καθαρίζει εκτάσεις δασικές, έτοιμες προς χρήση.

Είναι πολύ εύκολο να τσιρίζεις μετά τα γεγονότα που εξελίσονται καί να περιμένεις ότι μια μη λειτουργική πολιτεία καί μή λειτουργικοί οργανισμοί, ως εκ θαύματος θα προλάβουν τα πάντα καί όλα θα σβηστούν. Καί όμως, τώρα που το ξανασκέφτομαι τελικά εκείνος ο παράγοντας που λέμε ότι λείπει... βρήκαν έναν άλλο παράγοντα που δεν έλειπε, αυτός ήταν η γενική απάθεια. Η απάθεια ότι όλα θα βρούν το δρόμο τους μόνα τους, ότι εμείς δεν χρειάζεται να κάνουμε κάτι μόνοι μας για να προλάβουμε κάποια πράγματα, ότι εμείς όπως από μικρά παιδιά θα έχουμε κάποιον από πίσω μας να μας ακολουθεί καί να προλαμβάνει τα πάντα.

Ε όχι, δεν γίνεται έτσι στην πραγματικότητα... όλα είναι θέμα προετοιμασίας. Καί αυτή τη φορά πάλι απροετοίμαστοι ήταν όλοι, όλες οι μεριές. Κάτοικοι, οργανισμοί καί η πολιτεία.

Ωραίες όλες αυτές οι κινήσεις αναδάσωσης - που σίγουρα θα ακολουθήσουν ως μέρος μιας εκστρατείας πράσινης πολιτικής φιλικής προς το περιβάλλον κάποιων εταιρειών για λόγους προβολής - αλλά καλύτερο θα ήταν να μην χρειάζονταν... καλύτερο θα ήταν να προλαμβάνουμε καί να τιμωρούμε αυτούς που παρανομούν. Η ανομία και η απάθεια... αυτά μας έφτασαν εδώ πέρα.

Το δάκρυ κυλάει, αλλά δεν είναι αρκετό για να σβήσει την φωτιά. Όλα αυτά νοιώθω να με κουράζουν όταν δεν αλλάζουν μετά από τόσα χρόνια, όταν ακόμα καί πάλι μετά από όλα αυτά τα γεγονότα όλοι θα κοιτάξουμε στο κοντινό μέλλον καί μόνο το ατομικό συμφέρον καί θα παραλείψουμε το γενικό καλό από την εξίσωση. Θα δούμε μόνο τον εαυτούλη μας.

Μας αξίζει? Δυστυχώς ναί! Ως άτομα, για να μάθουμε καί ίσως συνετιστούμε στο μακρινό μέλλον μέσω μιας επίπονης καί δύσκολης διαδικασίας. Οι πρωτόπλαστοι εκδιώχθηκαν από τον παράδεισο καί έπρεπε να μοχθήσουν για να αποκτήσουν αυτά που είχαν, ή τουλάχιστον ένα μέρος. Εμείς πάλι, το πάμε ένα βήμα παραπέρα.

Την επικοινωνιακή προστυχιά των πολιτικών καί της πολιτικής δεν θα μπώ καν στον κόπο να την σχολιάσω. Αλλά έτσι είναι, αυτοί οι άνθρωποι που μας αξίζουν έχουν την δύναμη γιατί εμείς οι ίδιοι τους βάζουμε σε θέση δύναμης.

Καί όχι, δεν είμαι από τους τραγικούς που κυκλοφορούν εκεί έξω. Υπάρχουν παρόμοια γεγονότα που έγιναν σε άλλες ακόμα πιο ευρωπαϊκές καί οργανωμένες χώρες... όμως εμείς πάντα πρωτοπορούμε τόσο στην συχνότητα, όσο καί στην έκταση της καταστροφής. Πέρσι θρηνήσαμε τα θύματα, τις οικογένειες καί τους ανθρώπους που προσπαθούσαν να ξεφύγουν. Αν αυτό δεν μας ταρακούνησε, υπάρχει κάτι άλλο που θα μπορέσει?!

Στις φωτόγραφίες πάνω υπάρχουν οι αναφορές από την σελίδα της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ το οποίο με φωτορεπορτάζ αλλά καί τα τελευταία νέα για την προετοιμασία του κρατικού μηχανισμού για το πώς θα διαχειριστή την κρίσης. Παρακάτω, το πρώτο θέμα που παίζει στην Νορβηγία από το πρωί στην μεγαλύτερη εφημερίδα Aftenposten για την καταστροφή... οικολογική όπως αναφέρεται, καί επικεντρώνεται στο αποτέλεσμα για το μικροκλίμα της περιοχής της Αττικής καί στο αποτέλεσμα για την ποιότητα ζωής στην Αθήνα.

Αλλά στο τέλος, κάποιος θα έχει αποκτήσει μια έκταση για να χτίσει. Αυτό μετράει... Στην υγεία μας λοιπόν... καί στα μπάρμπεκιου που θα ακολουθήσουν!

ΟΑΣΘ Sauna Βus

Είναι άλλη μια εμπνευσμένη καί πρωτότυπη ιδέα του ΟΑΣΘ, παγκόσμια πρώτη! Φυσικά καί αναφέρομαι στα "sauna bus" (λεωφορεία με υπηρεσία σάουνα) που μόνο λίγοι σε αυτή την πόλη μπορούν να έχουν. Δηλαδή είναι ιδιαίτερα exclusive υπηρεσία καί εμπειρία.

Για να γίνω πιο σαφής, αναφέρομαι στην γραμμή 12 Κ.Τούμπα - Σταθμός ΚΤΕΛ καί vice versa. Νομίζω ότι δεν υπάρχει άλλη γραμμή με αυτή την υπηρεσία. Οπότε, κάθε πρωί ξυπνάω, παίρνω το πρωινό μου, πρωινό ντουζάκι, γρήγορο ντύσιμο καί παίρνουμε μαζί μας ότι χρειαζόμαστε για μια ημέρα στο κέντρο, καί γρήγορα στην στάση για να ανεβούμε στην μοναδική εμπειρία. Το λεωφορείο έρχεται καί μερικές όμορφες καί κομψές υπάρξεις μας καλωσορίζουν καθώς επιβιβαζόμαστε. Κλείνουν οι πόρτες καί ξεκινάμε. Εκεί αρχίζει καί η παγκόσμια πρωτοτυπια, υδρατμοί καί ζεστός αέρας, νομίζω αρκετές φορές έχω μυρίσει καί φύλλα ευκαλύπτου καί αρωματικών αιθέριων ελαίων. Μέσα σε 20 λεπτά, 30 αν υπάρχει κίνηση, έχουμε περάσει από πλήρες πρόγραμμα σάουνας, αποτοξίνωσης καί χαλάρωσης. Φτάνουμε στο κέντρο ανανεωμένοι, ευδιάθετοι, λίγο μούσκεμα αλλά δεν μπορούν να είναι τόσο ονειρεμένα όλα, στο τέλος θα μας χαρακτηρίσουν κακομαθημένους.

Σκέφτηκα την επόμενη φορά ότι θα έπαιρνα καί κλαδιά με φύλλα σημύδας για να χτυπάω στο σώμα μου κατά τη διάρκεια της σάουνας, κάνουν πολύ καλό στον οργανισμό και επιταχύνουν την επιφανειακή κυκλοφορία του αίματος. Περισσότερες πληροφορίες για την διαδικασία εδώ.

ΟΜΩΣ, κάποιο άρρωστο μυαλό στα κεντρικά του ΟΑΣΘ παίζει με τις λιγοστές χαρές που μου έχουν απομείνει σε αυτή την πόλη καί μου αφαίρεσαι αυτόν τον τελευταίο παράδεισο-υπηρεσία της σάουνας. Πλέον στις περισσότερες γραμμές, αν όχι σε όλες, του δρομολογίου 12 έχουν μπεί πιο σύγχρονα λεωφορεία με κλιματισμό. Υπάρχει όμως Θεός, καί αρκετοί οδηγοί δεν βάζουν τον κλιματισμό για να έχουμε μια μικρή γεύση των παλαιών καλών ημερών των θρυλικών μπλέ "ΟΑΣΘ Sauna Bus".

Μήπως να κάνω κίνημα στο Facebook?! Φέρτε πίσω τα μπλέ λεωφορεία, φέρτε πίσω τις τελευταίες στιγμές χαλάρωσης καί ξεγνοιασιάς της ημέρας μου στην πόλη. Ίδωμεν.

Απντεϊτ: Καί όμως, κάποια μπλέ λεωφορεία έκαναν την εμφανισή τους τόσο στην γραμμή 12, όσο καί στις 14 καί 8. Αλλελούια!

The lost logo...

Ήδη βρίσκεται σε εξέλιξη ο διαγωνισμός για την ανάδειξη του λογότυπου της νέας Ολυμπιακής υπό την MIG, με την επωνυμία Olympic Air. Ο διαγωνισμός βρίσκεται στο www.oalogo.gr

Όμως τα 3 προτεινόμενα προς ψήφιση λογότυπα είναι πραγματικά απαράδεκτα καί αδυνατώ να πιστέψω ότι από 850 προτάσεις αυτές οι 3 προς εναλλακτικές ήταν οι καλύτερες.

Το παραπάνω, το οποίο ανήκει στον Δεβανάκη Μιχάλη από το Studio ZIP στην Αθήνα καί βρέθηκε μέσα από φόρουμ στο ίντερνετ, είναι η πρόταση του που κατατέθηκε στην MIG για τον διαγωνισμό του νέου λογοτύπου της Olympic Air. Περισσότερες πληροφορίες για τον γραφίστα στο Vres.gr

Πιστεύω ότι η παραπάνω πρόταση θα αποτελούσε μια πολύ καλή λύση καθώς ταιριάζει καί στην σκέψη της MIG για μια αναγέννηση της Ολυμπιακής που θα στηρίζεται στην ιστορία της, στην ελληνικότητά της καί στις καινούριες υπηρεσίες της, καθώς καί στο όραμά της να γίνει πρωτοπόρος της Ελληνικής αεροπορικής σκηνής. Το λογότυπο κρατάει στοιχεία του ιστορικού λογοτύπου της Ολυμπιακής Αεροπορίας, ενώ παράλληλα εισάγει κάποιους νεωτερισμούς. Ακολουθεί στα ίδια χνάρια του λίφτινγκ καί της ανανέωσης της εικόνας των Air France, KLM καί British Airways... όπου καί δεν παρέκλιναν εντελώς από το ιστορικό λογότυπό τους, καί δεν ξένισαν εντελώς το κοινό των ταξιδιωτών που τους γνώριζε. Ας λάβουμε υπόψη καί το κόστος που θα έχει μια ενέργεια προώθησης ώστε να ξαναγίνει η γνωριμία του κοινού με ένα εντελώς διαφορετικό λογότυπο της αεροπορικής εταιρείας, το οποίο δεν σημαίνει τίποτα για αυτούς. Αρχίζουμε από το μηδέν!